Bruges till I die

Na de thuisoverwinning tegen de Gentenaren was er een bepaalde opluchting bij spelers en supporters. De eerste thuisoverwinning in vier maanden tijd voor Club Brugge. Dat zegt al wat.. Meteen kwam de vraag na de wedstrijd van de media of het moment er nu niet is om een reeksje uit te bouwen aangezien het ‘gemakkelijke’ programma. Op momenten dat er geen vertrouwen is binnen de Club is geen enkele wedstrijd gemakkelijk. Maar de 3-0 nederlaag op Oostende was voor mij toch wel het dieptepunt dit seizoen. Er was geen bezieling en vechtlust. Kortom het DNA van Club was in de verste verte niet te bespeuren in de eerste helft. In de Brugse derby zagen we een copy ervan. En eigenlijk nog een dik aantal wedstrijden die we hebben gespeeld dit seizoen.

“Mentaliteit” zoals Scott Parker zou zeggen met zijn hoofd wat neerbuigend naar beneden. In elk interview voerde de Engelse gentleman het woord op. Maar wat eerst als muziek in de oren klonk bij de Brugse aanhang, veranderde al snel in gebakken lucht. In de eerste plaats moet de ‘goesting’ er zijn. Want we weten allen dat het kunnen groter is dan het willen. Momenteel missen we een aantal krijgers. Als je de kern bekijkt hebben we misschien wel op papier de beste ploeg in jaren. Zeker in een tijd waar de doorverkoopwaarde allesbepalend is. Die intensiteit, fysieke overmacht en het voetballend vermogen is zéker aanwezig binnenin onze kern. Daar zijn we van overtuigd!

Afgelopen week maakten meer dan 5.000 Blauw-Zwart gezinde de verplaatsing naar Lissabon. Het is één van de Europese hipste hoofdsteden waar je kan struinen door de oude volkswijken Alfama en Mouraria, waar de fadomuziek ontstond. Een ritje maken met tram 28 hoort erbij, maar je kunt de stad ook bekijken vanaf één van de uitzichtpunten op de zeven heuvels waarop de hoofdstad van Portugal is gebouwd. De herinneringen aan Europese verplaatsingen hebben een niet te ontkennen invloed op ons. Dit is niet uit pure nostalgie of heimwee, maar als “drive”, als verbeten motivatie om opnieuw zulke momenten te kunnen beleven en realiseren. En dat is het mooie!

Wanneer de CL-hymne door Estádio da Luz weerklonk had ik tranen in de ogen. Zo’n moment in een impressionnant stadion waar je toch maar na een fantastische Europese campagne in de 1/8 finale staat is knap. De naam van Carl Hoefkens mag, moet zelfs zeker worden vermeld. Elf op achttien in de groepsfase, vijf keer de nul gehouden. En al na vier speeldagen geplaatst voor de knock-out fase waar Big Si de match van zijn leven keepte. Jammer genoeg eindigde deze Europese campagne op een frustrerende avond. Vanaf minuut één holden we achter de feiten aan en speelden we geen competitieve wedstrijd. Na de wedstrijd sprak er me een supporter van Benfica aan en loofde hij het Brugse publiek. Hij kon de humor best smaken de laatste tien minuten van de wedstrijd.

Ondanks de 5-1 nederlaag had het Brugse legioen een mooie tijd in Lissabon. Van aan de British bar Lisboa tot aan het Praça do Comércio. Dankbaar om samen met vele duizenden fans deze verplaatsing te mogen maken. Bruges 'till I die! I’m Bruges 'till I die! I know I am, I'm sure I am, I’m Bruges till I die!