The most incredible football moment in our life.

Exact zeven jaar geleden stond tweeëntwintig maart bij beide supporterskernen met stip aangeduid als de dag waarop de éérste prijs van het seizoen kon worden binnengehaald. Door de knappe kwalificatie die donderdag te Istanbul voor de kwartfinale van de Europa league werd het geloof steeds groter dat Brugge sinds lang nog eens een prijs kon pakken.

Een paar dagen later was het dan zover.. Rond half drie 's middags toen de meeste supporters zich al in het supportersdorp begaven met uitzicht op het Atomium voelde je al de nervositeit. Iedereen die betrokken was bij zijn club had hetzelfde gevoel, dit kan wel eens ons seizoen worden met vandaag te beginnen! Na een pak friet en het opwarmen van de stem was het bijna zover om als één menigte naar het Koning Boudewijnstadion te trekken. Eenmaal aangekomen kregen we mee dat de wedstrijd met een halfuur vertraging zou worden gespeeld wat de spanning alleen maar opdreef.

Vijf minuten voor de aftrap, beide supporterskernen geven het beste van zichzelf en de strijd naast het veld is begonnen, nu nog de strijd op het veld. Minuut twaalf, Tom De S(ch)utter maakt met een heerlijke trap de openingstreffer en het Brugse legioen komt in een extase. Nog meer komt het besef dat het eindelijk kan.. Maar Anderlecht blijft Anderlecht en ik had een gevoel dat ze nog zouden doordrukken met een goal als gevolg.

Minuut achtentachtig, Mitrovic maakt de gelijkmaker en voor het eerst in de wedstrijd zet ik mij neer en kijk ik radeloos voor me uit. Een gevoel van 'weer net niet' kwam naar boven maar al snel stelde ik mij terug recht en stuwden we voor de laatste keer onze geliefde club naar voren. Minuut tweeënnegentig, Lior Refaelov trapt het leer in één tijd binnen, 2-1! Alle frustraties van de afgelopen acht jaar zonder prijs komen bij iedereen met een blauw-zwart hart naar boven maar de emoties overstijgen het gevoel. Een moment om nooit te vergeten!