Voor Guido.

Dinsdagavond 19 oktober 2021. Het zal waarschijnlijk voor altijd mijn donkerste avond als Club Brugge K.V.-supporter zijn. En niet omdat we met 1-5 de boot ingingen tegen een ijzersterk Manchester City. Die uitslag bleek enkele uren later wel héél relatief te zijn.

Even terugspoelen naar vrijdag 15 oktober. Samen met mijn vader, mijn broer en mijn neefje trek ik naar het Jan Breydelstadion voor de wedstrijd Club-Kortrijk. Mijn broer en neefje zijn hevige Westerlo-supporters, en het is de eerste keer dat ik ze meepak om eens naar een echte topclub te kijken. Onderweg naar Brugge vertel ik mijn neefje volop over de spelers die hij in de gaten moet houden. Simon Mignolet! Clinton Mata! Noa Lang! Charles De Ketelaere! Hans Vanaken! Ruud Vormer! Hij herhaalt de namen en probeert ze te onthouden. Aangekomen in het stadion trekt hij grote ogen, onder de indruk van de massa supporters, de sfeer. Na een half uur krijgt Club een vrije schop en Vormer zet zich klaar. “Nu moet je goed kijken,” zeg ik hem, “want die gaat erin.” Enkele seconden later staan we te springen: 1-0! We winnen de match uiteindelijk met 2-0 en onderweg naar huis valt hij uitgeteld in slaap. Een avond die hij zich hopelijk nog lang gaat herinneren, en eentje die ook mijn vader, mijn broer en ik nog lang gaan koesteren.

Voetbal een feest. Ook al draag je een andere sjaal.

Dinsdagavond trok ik met vrienden opnieuw naar het verre West-Vlaanderen voor een avondje Champions League. We hebben hoop geput uit onze wedstrijden tegen PSG en Leipzig, en kijken uit naar de confrontatie met het grote Manchester City. Op weg naar het stadion kruisen we regelmatig City-supporters die er duidelijk al een gezellig dagje Brugge hebben opzitten. “Fijn”, denk ik bij mezelf. En: “Jammer dat dit niet kan bij wedstrijden in de Belgische competitie.”

Vijf minuten ver in de wedstrijd heeft elke Club-supporter al door dat het een lange avond wordt: we gaan de wet van de sterkste moeten ondergaan, en kunnen alleen maar met open mond naar het machtsvertoon van de Engelsen kijken. Wanneer Kevin De Bruyne in minuut 65 naar de kant wordt gehaald, krijgt hij van het volledige stadion een applausvervanging en van sommigen zelfs een staande ovatie. Na de match wandelen we naar de auto en komen we weer een City-supporter tegen, duidelijk in de wind. “Good game!”, roept hij naar ons. “Oh well, for us!”, voegt hij eraan toe. We lachen een beetje zuur, maar zien er de humor wel van in.

Voetbal een feest. Ook al draag je een andere sjaal.

Onderweg besluiten we nog even te stoppen in het tankstation langs de autosnelweg in Drongen. Het is er bijzonder druk, en bijna iedereen draagt blauw-zwart. Wanneer er op een bepaald moment enkele mannen met City-shirts en -sjaals binnenwandelen, worden ze getrakteerd op massaal boe-geroep. Maar met de glimlach, en ze worden verder met rust gelaten.

Voetbal een feest. Ook al draag je een andere sjaal.

Maar dan. We stappen terug naar de auto en zien in de verte een man op de grond liggen. Naast hem staat een jonge gast zenuwachtig heen en weer te springen. We horen hem roepen: “Allez, sta nu recht, komaan, ge speelt komedie!” We denken dat enkele vrienden hun dronken kameraad niet meekrijgen, lachen er zelfs nog een beetje om en willen bijna instappen om te vertrekken. Toch beslissen we om eens een kijkje te gaan nemen, om te checken of alles wel ok is. Al snel merken we dat er meer aan de hand is. Dat de man op de grond geen dronken vriend van hen is, maar – zo blijkt iets later – dat er gevochten is omdat hij een sjaal van Manchester City droeg. Het is ook al snel duidelijk dat we de hulpdiensten moeten bellen, en dat Guido er écht niet goed aan toe is. We weten ondertussen dat hij zo heet omdat zijn vrienden zijn opgedoken. Samen met enkele anderen blijven we bij Guido wachten tot de hulpdiensten er zijn, maar dan beslissen we om door te rijden om niemand voor de voeten te lopen. Onderweg naar huis speelt de film van dat laatste uur zich steeds opnieuw af in mijn hoofd, en er zitten beelden en scenes tussen die ik nooit meer ga vergeten. Maar we duimen voor Guido en hopen dat alles goedkomt.

Maar woensdagvoormiddag kom ik online het nieuwsartikel tegen dat ik hoopte niet te zien. “Belgische fan (63) in levensgevaar na aanval op parking omdat hij Manchester City-sjaal draagt” Op de Facebook-pagina van Blue Moon Belgium, de Belgische supportersclub van City, lees ik het bericht van Guido’s zoon Jurgen. Ik besluit nogal impulsief om hem te bellen. Omdat ik wil dat hij weet dat er mensen bij zijn vader waren die wel bezorgd om hem waren, die er alles aan hebben gedaan om hem te helpen. En die absoluut afkeuren wat er gebeurd is, die als Club-supporter ook walgen van wat enkele idioten hebben gedaan.

Het is al snel duidelijk dat Jurgen en zijn familie geen goed nieuws hebben gekregen, dat het bang afwachten wordt. Ik hou me na het telefoontje nog even sterk tijdens een meeting op het werk, maar daarna breek ik. Het komt plots allemaal heel hard binnen. Omdat het zo herkenbaar is: enkele vrienden die samen een avondje naar hun favoriete club gaan kijken. Samen pintjes drinken, samen zingen en roepen, elkaar in de armen vallen als er gescoord wordt. Een avond die nooit mag eindigen op het koude asfalt van een donkere parking langs de autosnelweg.

Omdat voetbal godverdomme een feest moet zijn, ook al draag je een andere sjaal.

Een hele dag lang blijven er beelden door mijn hoofd schieten. Van Guido. Van de idioten die er plots als lafaards vandoor gingen. Ik kan er niet bij dat we dit anno 2021 nog altijd meemaken. Dat mensen het niet kunnen verdragen dat iemand een andere sjaal draagt. Ja, ik heb ook een hekel aan Anderlecht. Maar ik had wel een deal met een ex-collega en RSCA-supporter: na Club-Anderlecht trakteert de verliezer op koffiekoeken. En ik heb het heel lastig met die ploeg van den Bosuil. Maar ik dobberde vorige week wel op het Veerse Meer met een Antwerp-supporter, pintje in de hand en lullend over voetbal. Tijdens de match vijanden, maar na het laatste fluitsignaal is dat – bijna - meteen ook weer voorbij.

Ik herlees het online krantenartikel en de woorden van Guido’s zoon Jurgen: “Heb toch respect voor elkaar. Ik ben niet voor Club Brugge en heb in het stadion ook zitten roepen dat hun fans moeten zwijgen, maar als de match gedaan is moet je elkaar respecteren.”

Zo simpel is het. En welke sjaal je ook draagt: duim voor Guido en zijn familie.

Tekst: Sven Van Herck