RUUD, RUUD, RUUD,...

3 september 2014, Ruud wordt voorgesteld met aan z'n zijde Izquierdo, Gedoz en Brodic, tot dan een nobele onbekende voor het Brugs publiek. Op sportief vlak stond Club Brugge al even nergens: 6 jaar sinds de laatste prijs en 9 sinds de laatste titel. Financieel draait club op dat moment een omzet van €28M, 7 jaar later is deze reeds gestegen naar €69M, meer dan verdubbeld(!) dus. Om maar te zeggen, sinds de komst van Ruud is het alleen maar bergopwaarts gegaan. In zijn eerste jaar stootten we door tot de kwartfinales van de Europa League en pakten we de beker in Brussel, hét keerpunt van onze glorieloze periode. Het jaar erop verliezen we de bekerfinale maar pakken we de titel na exact 11 jaar wachten, terug tegen die van Brussel. Met als persoonlijk hoogtepunt voor Ruud de Gouden Schoen in 2017, bejubeld in een vol Paleis 12 dat volledig blauw-zwart kleurt inclusief mezelf. Daarna volgden er nog 4 titels, 1 bekerfinale, 3 supercups én de kapiteinsband. Hij is de verpersoonlijking van de opmars en professionalisering van de club, een ambassadeur.

Een persoonlijke anekdote toen Ruud de révue passeerde in Vive la Vie in ons boerendorpje. Dit tijdens een intense corona periode waar we lang geen voetbal meer hadden gezien en nog niet veel contacten mochten hebben. Heel de aflevering lang hebben mijn papa en ik rond de set zitten rondlopen om Ruud te kunnen spotten en bezingen. Uiteindelijk de set opgekropen om onze kapitein toch nog eens van wat dichter te kunnen zien. Na een paar uur van inspanning komt hij samen met Roos naar buiten gewandeld met een lach op zijn gezicht. Ik zit samen met een andere supporter te wachten op een handtekening en/of foto. Waar mijn papa vroeg voor een foto maar voorzichtig afstand te houden, pakte Ruud mij stevig vast en zei 'och, maakt niet uit'. Want voor supporters maakte hij altijd even extra tijd en een extra inspanning. Ik riep hem nog na om die van Antwerp kapot te maken in de bekerfinale. Volgepompt met adrenaline reed ik met de fiets terug naar huis maar kwam ik Ruud nog tegen die al flikkerend met zijn auto voorbij reed om nog even dag te zeggen. Alweer een illustratie dat geen goedendag te veel was voor hem.

Daarom doet het ook zo'n pijn hoe hij nu door onze club naar de uitgang lijkt geduwd te worden. Na zoveel lief en leed gedeeld te hebben met elkaar en samen terug groots te worden als nooit tevoren, lijkt dit een jammer afscheid te gaan worden. Zijn mooi en volgens club te gevuld contract zal daar zeker niet bij helpen maar dan moet je u misschien wel afvragen waarom je hem dat hebt aangeboden in de eerste plaats. Dat hij begin vorig jaar te horen kreeg dat hij minder ging spelen, was oké voor hem, tot dat over de Champions League en topmatchen bleek te gaan. Terecht? Misschien. Zijn kapiteinsband wou hij na PSG niet meer maar uiteindelijk heeft zijn hart gezegd nog even kapitein te blijven voor de club van zijn hart. Met 2 nieuwe trainers hoopten we op een nieuw elan maar waar hij bij de eerste nog op de bank belandde, zit hij nu zelfs nooit meer in de selectie en kapitein is hij ook al even niet meer. Dat terwijl hij volgens mij dé missing link is bij dit club want we missen iemand die voor ons door het vuur gaat, een echte krijger zoals Ruud. Wat mis ik hoe hij altijd rechtuit zei hoe het was zoals "tegen fucking Anderlecht", "doorgaan, kapotmaken" of het ludieke "kruisinkje even pakken" na de wereldgoal van Vázquez. Of hoe hij tijdens de 2-2 tegen Gent in de PO's van 2015 de bal direct weer op de middenstip ging leggen, dat typeerde hem, blijven strijden tot het eind.

Is het dat ze hem niet goed genoeg meer vinden, dat er iets gebeurd is tussen hem en trainer/bestuur of dat hij nog te veel invloed heeft in de kleedkamer, who knows. Óf is dat de nieuwe realiteit, spelen bij een topclub. Misschien een combinatie ervan maar onze Ruud verdient iets meer respect. Daarom Ruud, hopelijk krijg je dit jaar het afscheid dat je verdient en krijg je nog een speelkans, want wij zijn het allemaal nog niet vergeten hoor, voor ons verdien je een standbeeld. Een (sobere) tifo op Charleroi wat mij betreft een kleine voorbode maar wij krijgen nog altijd geen genoeg van een Ruud, Ruud, Ruud bij elke corner...

Jegens vele die-hard Brugge supporters.

Tekst: Bram Desimpelaere