Waar is ons Club DNA?

Het is een dikke 10 jaar geleden dat Bart Verhaeghe onze club kocht voor 15 miljoen wat de waarde van stamnummer 3 schatte op 20 miljoen. Sindsdien zagen we Blauw-Zwart zowel structureel als op sportief vlak enorm professionaliseren. Zo zijn we onze Messias gaan halen in het Midden-Oosten, hebben we een hypermodern oefencomplex zien verschijnen en hebben we 5 extra titels op ons palmares enz. Dit allemaal richting het summum: het nieuwe stadion. Daarnaast is het nu ongeveer 2 jaar nadat Club de beurs wou opgaan met het idee 50 tot 70 miljoen aan bestaande aandelen te verkopen. Het typeert onze hyperambitieuze voorzitter die van onze club een gezonde, duurzame en zelfvoorzienende subtopper in Europa wil maken. Samen met Vincent Mannaert, wilde hij terecht zijn investering, dat altijd gepaard ging met de “No Sweat No Glory” mentaliteit, cashen. Ongeveer een half jaar later wordt de mislukte beursgang rechtgezet door de investering van Orkila Capital die 20 miljoen nieuw kapitaal in de club pompte en 30 miljoen aandelen overkochten wat de club nu op 215(!) miljoen waardeert. Tot hier toe het goede nieuws.

Bob Madou, de CBO van Club Brugge, zette bij de start van de ticketverkoop tegen Benfica nog op zijn Instagram: “Tis voor de rappe”. Draaide dat toch even anders uit… Het illustreert dat de Club zich momenteel op een andere golflengte bevindt als de supporters. Maar pas op, wij als supporters gaan zeker akkoord met het feit dat Club ook een bedrijf is en dat we een gezonde club willen zijn met een spaarpot in vooruitzicht van het nieuwe stadion. Alleen mochten de prijzen voor deze historische en uitzonderlijke match toch wat menselijker gemaakt worden. Het is waarschijnlijk de enigste keer dat we in deze fase nog in de Champions League zitten en in plaats van deze wedstrijd te delen met de supporters die al jaar en dag achter de Club staan is dit puur winstbejag. Waar is die volksclub naar toe? Om maar te vergelijken: het goedkoopste ticket voor een abonnee in Jan Breydel was €40, terwijl dit in het hypermoderne Estádio da Luz €25 is. Het is onbegrijpelijk dat sommige abonnees €80 moesten overhebben om nog niet eens naar een deftig werkende toilet te kunnen gaan. Ga maar eens als vrouw op één van de twee werkende toiletten zitten in de Zuid waar het slot niet eens van werkt… Om nog een andere vergelijking te maken: Villarreal, een vergelijkbare club als ons, bood in alle CL matchen vanaf de winter hun tickets aan voor alle supporters aan 20(!)€/stuk. Ik hou mijn hart al vast als we de prijzen van de abonnementen van het nieuwe stadion gaan zien, want hoe gaan we op deze manier aan 40.000 man geraken?

Dit is spijtig genoeg terug een voorbeeld hoe het de laatste jaren aan het evolueren is. Ik heb liever dat we mét het DNA van onze club minder resultaten halen, dan dat we onze identiteit verliezen en daarmee prijzen pakken. De basis voor dat idee zijn 11 strijders op het veld die hun kop voor de bal willen gooien. Ik denk dat deze mening vele mede supporters zijn toegedaan die de blauw-zwarte passie uitblazen. Ik hoor zelfs sommige in de wandelgangen zeggen dat ze hun hart voor club stilaan kwijtraken en het moment bijna aangebroken is dat hun ziel verkocht is. Zover wil ik nog niet gaan maar er is werk aan de winkel, Club. Soms heb ik het gevoel dat we ons proberen te spiegelen aan de verkeerde club, namelijk Ajax. De transferuitgaven beginnen stilaan in die buurt te komen namelijk 16 miljoen als duurste inkomende transfer, ook NFT’s werden geïntroduceerd als geldsmokkel waar je kan betalen voor beelden van goals van Club Brugge. Daarnaast heb je ook nog de meesterwerken die Club Media House tentoonstelt zoals de klokken van het Belfort die de CL hymne speelden of de boer die de adelaar wegjaagt. Deze zijn machtig, absoluut, al mogen ze zich zeker iets meer ter oor komen leggen bij de supporters. Waar zijn bijvoorbeeld de welkom cadeaus bij aankoop van een abonnement gebleven? Aan onze club: zie dit als een wake-up call, een oproep en een kans om jullie wat meer ter oor te leggen bij de supporters om te zien wat er leeft. Het jaarlijkse “Thanks Fans” begint elk jaar een beetje ironischer te klinken…

Tekst: Bram Desimpelaere